"Porzucony" Alan Philps, John Lahutsky

"Porzucony"

Alan Philps, John Lahutsky

Wydawnictwo:ZNAK

Liczba stron:400

Ocena:5/6

"Droga z koszmarnego rosyjskiego domu dziecka do nowego życia w Ameryce." Myślę, że te słowa mówią same za siebie. Główny bohater Wania zostaje zdiagnozowany po urodzeniu jako upośledzony umysłowo. Matka pod wpływem nacisku lekarzy porzuca go, gdyż "tylko państwo jest w stanie zadbać o takie osoby". Malec przebywa w domu dziecka, gdzie zamiast stymulować rozwój, zupełnie się go hamuje. Bezduszni pracownicy, nie tylko nie okazują czułości czy troski, ale również biją "niegrzeczne" niemowlęta.  Stopień zaniedbania opisany w książce przeraża i szokuje. 

Opisy wielu drastycznych sytuacji sprawiają, że serce po prostu krwawi. Szok, niedowierzanie i przerażenie, te uczucia stale mi towarzyszyły, od pierwszej strony do samego końca. Jeszcze nie mogę się otrząsnąć po lekturze.

  "Nie miał z kim rozmawiać, więc jego umiejętność mowy zaczęła się cofać, a jego głos został zredukowany do szeptu. Gdy leżał pośród najbardziej odrażających aktów przemocy i zaniedbania, zaczął tracić pewność siebie i opanowanie. W końcu jego rączki zaczęły drżeć niekontrolowanie od leków, które mu podawano, by go otumanić. Spadał w najgłębszą otchłań, w której człowiek przestawał być członkiem rasy ludzkiej i sięgał punktu, z jakiego już nie było powrotu."

Nie jest mi łatwo pisać tę recenzję, bo jest to historia autentyczna, na faktach, a nie można przecież tak po prostu osądzić czyjegoś losu. Myślę jednak, że warto ją poznać, bo zasługuje na to zarówno chłopiec, jak i ludzie, którzy mu pomagali, nie ulegli systemowi panującemu w Rosji, nie poddali się.

Wania od samego początku był skazany na śmierć. Nikt nie chciał mu pomóc. Zmieniał placówki na jeszcze gorsze, gdzie dzieci leżały brudne w odchodach, przywiązane, by nawet nie próbowały chodzić, karmione butelką zamiast widelcem, regularnie dostawały leki uspokajające. 

Opiekunom nie zależało na ich rozwoju, nie przeprowadzali badań, nie starali się ich leczyć, robili wszystko, by się ich pozbyć. Te maluszki nawet nie otrzymywały zabawek ani normalnych, zdrowych posiłków.

"To, co się dzieje w tych sierocińcach, nadaje się tylko do kryminału. Biorą przedwcześnie urodzone dzieci i zamieniają je w kaleki. Zamiast zachęcać je do chodzenia, nie pozwalają im się ruszać. Wsadzają je do łóżeczek i spętanych chodzików, a ich nóżki tylko zwisają bezwładnie pod nimi."

Na szczęście na jego drodze pojawili się dobrzy, życzliwi ludzie, którzy nie bali przeciwstawić się okrutnemu rosyjskiemu systemowi. Nie było im łatwo, gdyż tak naprawdę nikt nie łamał prawa, wszyscy uważali te bezwzględne podejście do chorych dzieci za normalność.

Najgorsze jest jednak to, jak bardzo zakłócali adopcję chłopca. Biurokracja to jedno, ale utrudnianie za wszelką cenę przygarnięcia sieroty, którą tak naprawdę sami chcieli zabić, to coś niewyobrażalnego.

Nie interesowali się warunkami, w jakich Wania przebywał, ale potencjalnych rodziców sprawdzali na każdym kroku, byle tylko im wykazać, iż się nie nadają, a same formalności ciągnęły się w nieskończoność, aby ich zrazić i odciągnąć od zamiaru przygarnięcia dziecka.

Dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tak wielu silnych emocji. Przyznaję, że co jakiś czas musiałam robić przerwy i odkładać ją na bok, gdyż puszczały mi nerwy i nie mogłam powstrzymać łez.

Byłam również pełna podziwu dla głównego bohatera, który nie poddawał się, na każdym kroku udowadniał swoją siłę i chęć życia. Mimo, iż skazany na porażkę, za wszelką cenę walczył z okrutnym systemem rosyjskim. Zaznał tak wiele cierpienia, a do końca pozostał ufnym, dobrym i pełnym nadziei dzieckiem. Bez wątpienia zmienił on życie wielu osobom. Powinien być dla nas dorosłych przykładem, że nigdy nie wolno się poddawać, ciągle trzeba mieć nadzieję. To nie do opisania, jak wiele my czytelnicy, możemy się od niego nauczyć.

Z pewnością nie jest to lektura dla ludzi zbyt wrażliwych. Jestem jednak przekonana, że tę przerażającą historię warto poznać. Chwyta za serce, wywołuje masę głębokich refleksji i sprawia, że zastanawiamy się nad swoim podejściem do życia. Zostanie w mojej pamięci na bardzo długo, tego jestem pewna. Po przeczytaniu tej książki już na zawsze utrzyma się we mnie żal i smutek, bo przecież tak wielu dzieciom nie dało się uciec z tych okropnych sierocińców. To co się z nimi stało jest wręcz niewyobrażalne.

Co najważniejsze, ta wzruszająca powieść została napisana przez dziennikarza Alana Philpsa, to jedna z niewielu osób, jakie odważyły się pomóc Wani, a także przez samego głównego bohatera, który obecnie nosi nazwisko John Lahutsky. Polecam ją osobom o silnych nerwach, które kochają historie z życia wzięte.

Dlaczego czytelniczki i blogerki niecierpliwie czekają na trzecią część Wilczej Trylogii, "P@n Wilk tam i z powrotem"?

Premiera książki "P@n Wilk tam i z powrotem" zbliża się do nas wielkimi krokami!

Z niecierpliwością odliczam dni do 23 września i coraz bardziej zżera mnie ciekawość, czym tym razem autor nas zaskoczy. Jedno jest pewne, jak zawsze będzie efektownie, oszołamiająco i ekscytująco!

Sam Jarosław Wilk obiecuje, iż ten tom ma być najlepszy, więc zapowiada się rewelacyjna lektura. 

Jeśli czytaliście moje recenzje poprzednich części, doskonale wiecie jak bardzo zachwyciły mnie te nieszablonowe, szczere, pełne poczucia humoru i sarkazmu książki, jednak nie jestem wyjątkiem w swoim zauroczeniu.

Postanowiłam zapytać blogerki oraz czytelniczki, dlaczego czekają na trzecią część Wilczej Trylogii?

Dlaczego warto ją przeczytać?

Niektórzy poznali dotychczas tylko pierwszą część, jednak to wystarczyło, by zachwycić się twórczością Jarosława Wilka.

Jesteście ciekawi? Zapraszam do tekstu :)

Czytelniczka Edyta Synyszyn

Bardzo chciałabym przeczytać drugą część trylogii Wilka. 

Facet pisze konkretnie, czasem dosadnie, 

ale uwielbiam taki styl i męski punkt 

postrzegania życia i kobiet. Czytając "Pan

Wilk i kobiety" nie mogłam oderwać się od lektury. Momentami śmieszna, momentami erotyczna i to bardzo, co zdziwiło mnie, że facet też może tak pisać. Bardzo lubię twórczość Jarosława Wilka, książkę mogę polecać z czystym sumieniem, nie tylko kobietom :-)

Katarzyna Bieńkowska, autorka bloga Poligon domowy

Są książki, od których nie można się oderwać, ale są też takie, na które się czeka nawet jeśli czekać trzeba długo... Tak właśnie jest z książką Jarosława Wilka. Niby nie drżę z niepewności, co będzie dalej, ale jednak chciałabym wrócić do Wilka jak do starego znajomego. To książki szczere i prawdziwe - właśnie to jest ich największym atutem. Wilk już pisał o Suczkach, klął na potęgę, rozliczał się z życiem i pokazał oblicze troskliwego ojca. 

W trzeciej części znowu nas zaskoczy, a ja nie mogę się doczekać się, kiedy zobaczę czym?

Czytelniczka Magdalena Jagła

Dlaczego czekam na trzecią część Wilczej trylogii? Przede wszystkim dlatego, że spodziewam się niespodziewanego! Pierwsza część zaskoczyła mnie ilością humoru oraz tym, że książka napisana przez samca z krwi i kości może mi się tak spodobać, druga natomiast zaszokowała mnie tym, jak diametralnie różni się od poprzedniej i tym jak bardzo jest niesamowita.

Jeśli mam być całkowicie szczera, długo wahałam się z decyzją o przeczytaniu książek Jarka, jednak nie żałuję ani jednej minuty, ba nawet chciałabym spędzić przy jego książkach jeszcze więcej czasu. 

I dlatego tak strasznie niecierpliwie wyczekuję na kolejną część. Już nie mogę się doczekać ogromu emocji, humoru, erotyzmu, głębi i Wilka oczywiście. Choć z drugiej strony boję się tej chwili jak cholera! Lepiej, żeby nasz kochany Wilk planował kolejne książki w zanadrzu, bo inaczej będę musiała się wybrać do Wilczkowa i skopać mu tyłek! (śmiech)

Kończąc już, chcę jeszcze powiedzieć, że historia o Wilku to jedna z najbardziej "prawdziwych" książek, jakie miałam okazję czytać i choćby z tego powodu warto po nią sięgnąć. Książki Jarosława Wilka dotykają duszy, choć może ciężko to dostrzec na pierwszy rzut oka, ponieważ żeby dotrzeć do naszego wnętrza trzeba się najpierw przebić przez masę tłuszczu.

I taka jest moi drodzy brzydka prawda!

Ogromnie zachęcam Was do sięgnięcia po "Pana Wilka tam i z powrotem" jak i poprzednich dwóch części, ponieważ to coś absolutnie i zwyczajnie fantastycznego.

Marta Daft, autorka bloga Marta wśród książek

Dlaczego czekam na trzecią część przygód Wilka? To proste, uwielbiam jego spojrzenie na świat i to w jaki sposób ewoluował od pierwszego tomu. Jego cięty język i poczucie humoru zapadają na długo w pamięci. Dzięki lekturze jego książek możesz przejść na bardziej męską stronę mocy i poznać kilka tajemnic męskiego umysłu, ale spokojnie, tylko kilka, w końcu nadal chcesz mieć coś do odkrycia, prawda? Wiem, że warto czekać.

Czytelniczka Magdalena Adriana Moruś

Już niedługo na rynku wydawniczym pojawi się kolejna powieść Jarosława Wilka "Pan Wilk tam i z powrotem", przyznam szczerze z niecierpliwością czekam na nową porcję  przygód Pana Wilka. Uwielbiam jego styl pisana, jego szczerość aż do bólu i oczywiście poczucie humoru. Znowu chcę poznać na nowo świat Wilka, nowe kobiety, nowe miłostki, a może w końcu miłość zagości w życiu Wilka? Któż to wie. Tyle pytań, czy znajdę na nie odpowiedzi w nowej książce Pana Wilka – zobaczę, a może lepiej przeczytam. Już szykuje moje oczka – Panie Wilku czekam! :)

 

Katarzyna Tuszyńska - Jąkalska , autorka bloga Wielbicielka książek

Dlaczego chcę przeczytać najnowszą książkę Wilka? Przyznaję, że czekam na nią z ogromną niecierpliwością, podekscytowaniem i lekką niepewnością. Ciekawi mnie, co też tym razem Wilk wymyślił, jaką dokładnie historię ujął w powieści, z czym będzie zmuszony się zmierzyć, co będzie próbował nam przekazać? Intryguje mnie, czy autor mnie zaskoczy, uwiedzie, oczaruje, poruszy, a może wzburzy i rozczaruje?

Oczekuję, że kolejna opowieść Jarka Wilka również będzie przepełniona szczerością, bezpośredniością, prostotą oraz prawdą. Mam nadzieję, że trzecie spotkanie z prozą autora okaże się zarówno refleksyjną i emocjonalną podróżą, jak i niezwykłą przygodą, po której będę miała ochotę na więcej... Liczę na to!

A wy czekacie równie niecierpliwie jak my?

Jeśli jeszcze nie znacie książek J. Wilka, mam nadzieję, że udało nam się was zachęcić do sięgnięcia po te nieszablonowe, szczere i porywające książki!

"Dwie karty" Agnieszka Hałas

"Dwie karty" 

Cykl: "Teatr węży" (Tom 1) 

Agnieszka Hałas

Wydawnictwo: REBIS

Liczba stron:372

Ocena: 5+/6

Dawno temu światem władało dziewięciu bogów. Panowała przepiękna harmonia, ludzkość była posłuszna i żyła w dobrobycie. Nagle pojawiło się zło pod postacią okrutnego smoka, który siał zniszczenie. Walka trwała bardzo długo, gdy wreszcie udało się unicestwić podłego ducha, władcy byli wyczerpani. Postanowili odejść z tego świata, wiedzieli jednak, iż nie mogą pozostawić ludzi bezbronnych. Stworzyli Zmroczę, która miała odgradzać ich od duchów, żywiołaków i pozostałych niebezpieczeństw. Kolejnym darem była magia, niestety ona również została skalana przez demony. Obecnie funkcjonuje podział na srebrną i czarną, na dobrą i nikczemną. Starcie między nimi to nieusuwalny element tego świata.

Główny bohater, Brune Keare, na początku historii zdaje się być obłąkany. Nie wygląda najlepiej, jest zaniedbany, jego policzek szpecą paskudne szramy, a co gorsza, nie pamięta kim jest i jak się znalazł w obecnej sytuacji. Zostaje przygarnięty przez odmieńców, którzy nie chcą go pozostawiać na pastwę losu.

Z czasem okazuje się, iż brak pamięci i wizje, jakich doświadcza, nie są wcale objawem szaleństwa. Mężczyzna dysponuje magią, posiada również wiedzę alchemiczną. Nie zna do końca swoich możliwości, zaniki pamięci nie mijają, jednak stopniowo poznaje swój dar, a może przekleństwo. Okazuje się on być czarnym magiem, więc automatycznie srebrni pragną go pojmać.

"Jestem ka-ira, skażonym magiem. Żmijem. Ta myśl, chłodna pewność, wywołała zarazem strach i podniecenie. Szaleństwo na jakiś czas zmieniło mnie w ślepy talent, Zmrocza myślała za mnie. Tak często dzieje się z ludźmi, w których świeżo obudził się dar. Ale ja musiałem być już wcześniej szkolony w magii, skoro znam zaklęcia."

Postać ta od początku była dla mnie nie lada zagadką. Skoro jest ścigany przez dobro, powinien przecież odruchowo kojarzyć się ze złem, natomiast szlachetne czyny, jakich się dopuszcza, zupełnie temu przeczą. Jego moc karmi się cierpieniem, ale nie chce z tego korzystać, pragnie pomagać innym.

Nic tu nie jest klarowne. Nie możemy jednoznacznie stwierdzić, czy jest bohaterem pozytywnym, czy negatywnym. Najciekawsze jest to, iż do samego końca nie poznajemy sekretu, kim tak naprawdę jest, skąd się wziął i dlaczego cierpi na amnezję. Ta tajemniczość intryguje i trzyma czytelnika w zdumiewającym, ale przyjemnym niepokoju.

Pozostałe postacie również są świetnie nakreślone, każdy z nich w pewien sposób wyróżnia się od pozostałych. Posiadają całą paletę wad, ale również zalet, jednak niejednokrotnie ciężko sprecyzować ich zamiary. Często nie opowiadają się kategorycznie ani za dobrem, ani za złem, pragną po prostu przetrwać. Wszyscy mają na koncie trudne przejścia, tym bardziej są autentyczni i godni poznania.

Autorka wykreowała nieprzeciętny, wyjątkowy, mroczny świat. Mimo, iż rządzi tu magia i pojawiają się liczne niesamowite stworzenia, nie jest on wcale aż taki baśniowy. Ukazana rzeczywistość nie należy do pięknych. Brud, choroby, bieda, czarne interesy i ukrywanie się to jej główne elementy. Wszystko jest opisane w niesłychanie sugestywny sposób. Styl Agnieszki Hałas jest bardzo przyjemny i niesamowicie plastyczny.

Wykazała się cudowną wyobraźnią oraz precyzją, a co najważniejsze, opowiedziała to w takiej formie, że czytelnik przez większość powieści czuje się, jakby przebywał tuż obok bohaterów, śledził całą akcję na własne oczy. To właśnie sprawia, że z czystą fascynacją płynęłam po kolejnych stronach i nie chciałam przerwać tej niezwykłej przygody ani na chwilę.

Kolejnym plusem jest ciekawa intryga, która dopełnia tajemniczy, pełen grozy klimat. Nie tylko czytałam tę książkę z zapartym tchem, ale również odczuwałam wszelkie emocje, oganiające bohaterów i w napięciu czekałam na wyjaśnienie pewnych sekretów. Całość dopieszczają ekscytujące, niebanalne, często zabawne dialogi.

Bardzo podobało mi się, iż lekturze stale towarzyszy poczucie niepokoju, przekonanie, iż zaraz stanie się coś złego. To sprawiało, że nie potrafiłam i nie chciałam się oderwać.

Podsumowując, zatraciłam się w tej historii całkowicie i bardzo mnie cieszy, że to dopiero pierwszy tom.

"Dwie karty" to bez wątpienia rewelacyjna, porywająca, a przede wszystkim nieszablonowa powieść, której czytanie jest błogą przyjemnością.

Magia, demony, nietuzinkowi bohaterowie, walka dobra ze złem, a także opisy, rozbudzające do granic wyobraźnię, to wszystko tworzy nieprzeciętną, fascynująca całość, która pochłania czytelnika i zabiera go w pasjonującą podróż nie z tego świata. Mnie ta książka po prostu zachwyciła i z przyjemnością poznam ciąg dalszy. 

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję autorce!

Pozycję zgłaszam do wyzwania #czytambopolskie

Z autorem za pan brat! - Sekrety K.C. Hiddenstorm! :-)

K. C. Hiddenstorm jest autorką dwóch nieszablonowych, niezwykle mrocznych i pochłaniających powieści: "Władczyni Mroku" oraz "Po złej stronie lustra". 

Jeśli jeszcze ich nie znacie, musicie to koniecznie nadrobić! 

Osobiście polecam z całego serca!

Zapraszam na recenzje i jedyny taki wywiad:

"Władczyni Mroku" 

"Po złej stronie lustra"  

1.  ­­Zdjęcie:

2.Imię i nazwisko: 
Karina.

3.Pseudonim:
K. C. Hiddenstorm.

4.Wiek :-): 
Urodziłam się 1 marca 1987 roku, łatwo więc policzyć. :-) 

5.Znak zodiaku: 
Ryby.

6.Trzy największe zalety: 
Wyobraźnia, poczucie humoru, empatia.

7.Trzy największe wady: 
Lenistwo, impulsywność, bałaganiarstwo.

8.Hobby: 
Pisanie to zasadniczo moje hobby.                                                                                                                                                                                                                               
9.Miejsce zamieszkania (miasto, miejscowość): 
Białystok.

10.Ulubiony kolor: 
Czarny.

11.Ulubiona potrawa: 
Przepadam za sushi, uwielbiam steki, ale właściwie nie mam jednej szczególnie 
ulubionej potrawy.

12.Ulubiony zespół/wykonawca muzyczny: 

    Trochę zajęłoby mi wymienienie wszystkich.

13.Ulubiony film/serial: 
Mój ulubiony serial to „Dr House”, filmów jest zdecydowanie za dużo, bym
umiała wskazać tylko jeden.

14.Ulubiony aktor: 

    Jest ich kilku.

15.Ulubiony gatunek literacki: 
Horror, fantastyka, science fiction. 

16.Ulubiona książka: 
„Cmętarz zwieżąt” (tak, ta błędna pisownia jest celowa).

17.Ulubiony cytat: 
"Jest niedobrze. Próbowałem spać przez ostatnie pół godziny i nie mogłem (…)
Tego popołudnia czytałem to, co napisałem… I to wydawało mi się żywe. Wiem, 
że wydaje się żywe, bo moja wyobraźnia uzupełnia to drobiazgami, których 
inna osoba nie potrafiłaby zrozumieć. Chciałem powiedzieć, że to próżność. Ale 
to wygląda również jak jakieś czary… A ja po prostu nie mogę żyć w tej  
teraźniejszości. Oszalałbym, gdybym w niej żył."

                                                                                    John Fowles „Kolekcjoner”

18.Autor, którego książki kupujesz w ciemno: 

     Stephen King.

19.Ulubiony bohater literacki: 
Roland Deschain.

20.Książka, do której często wracasz: 
Wracam do wszystkich książek, które bardzo mi się spodobały.

21.Jakich lektur unikasz? 
Nudnych i idiotycznych.

22.Trzy przedmioty, które warto zabrać na bezludną wyspę:

     Poradnik „Jak wydostać się z bezludnej wyspy”, tyle że właściwie mogłoby mi 
się tam spodobać… No więc w takim wypadku chciałabym mieć: laptop, by 
pisać i słuchać muzyki (najlepiej z baterią, która wytrzyma całe dekady),
alkohol (tu wybredna nie jestem, byle w ilościach hurtowych) oraz książki, 
bardzo dużo książek.

23.Co jest Twoim najgorszym nawykiem? 
Nie wiem, chyba nie mam żadnych paskudnych nawyków.

24.Od czego jesteś uzależniona?  
Od kotów (jakkolwiek dziwnie to brzmi).

25.Wymarzony zawód z dzieciństwa:  

      Paleontolog. 

26.Co denerwuje Cię najbardziej? 

      Najczęściej bezmyślne zachowanie ludzi, ich okrucieństwo wobec zwierząt. 

27.Co poprawia Ci nastrój? 
Muzyka.

28.Ulubione przysłowie:  
Nie rzucaj pereł przed wieprze.

29.Co jest w Tobie dziwnego? 
Bardzo dużo rzeczy. Bardzo!

30.Trzy rzeczy, których utrata, byłaby bardzo bolesna: 

      Na pewno nie byłyby to rzeczy materialne.

31.Co spędza Ci sen z powiek? 

     Śpię prawie tyle co kot, zatem chyba nic.

32.Największa fobia:  
Pająki.

33.Czego nie możesz się doczekać? 
Aż skończę pisać trzecią powieść.

34.Co czujesz, gdy piszesz? 
Szczęście, desperację, rozpacz, gniew, bezsilność, ekstazę… wszystko to, co czują 
bohaterowie opisywanej przeze mnie historii.

35.Rzecz, bez której nie wyjdziesz z domu: 

     Nigdy nie zdarzyło mi się wyjść z domu bez ubrania.

36.Jak umilasz sobie codzienność? 

     Bujam w obłokach.

37.Jakie pytanie zadajesz sobie najczęściej? 
„O co mi, do kur** nędzy, chodzi?”

38.Jaką pogodę lubisz najbardziej? 
Słoneczną z przyjemną temperaturą oscylującą w okolicach dwudziestu pięciu 
stopni Celsjusza.   

39.Co Cię najmocniej stresuje? 
Chyba ja stresuję samą siebie.

40.Kto jest najważniejszą osobą w Twoim życiu? 
Moi bliscy.

41.Jaką cechę charakteru chciałabyś/chciałbyś posiadać? 
Wydaje mi się, że mam wszystkie, które mieć powinnam. Jedynie czasem 
chciałabym manipulować przy ich intensywności; wzmacniać jedną cechę, 
osłabiać inną.

42.Czy wierzysz w duchy? 

     Tak.

43.Jaką nadprzyrodzoną zdolność chciałabyś/chciałbyś posiadać? 

     Całą gamę zdolności psychokinetycznych, szczególnie zaś telekinezę. 

44.Co motywuje Cię do działania? 
Świadomość, że nie będę żyła tysiąc lat.

45.Jedna rzecz, którą chciałabyś/chciałbyś zmienić w swoim wyglądzie: 
Niech to będzie mój mały sekret. 

46.Tytuł piosenki, która doskonale opisuje Twoje życie: 

     Nie potrafię podać konkretnego tytułu, wszystko zależy od sytuacji, od mojego 
nastroju, postrzegania danej chwili.

47.Na co marnujesz najwięcej czasu? 

     Na sen.

48.Co chciałabyś/chciałbyś jeszcze osiągnąć w tym roku? 

     Skończyć pisać książkę, choć z moim tempem… szczerze w to wątpię.

49.Jak widzisz siebie za 10 lat? 

     Nie wybiegam tak daleko w przyszłość.

50.Zareklamuj swoją ostatnią książkę (3-4 zdania): 
Jeśli chcecie kompletnie zatracić się gdzieś między jawą a fikcją, jeśli zawsze 
zastanawialiście się, jaki smak ma obłęd, jeśli chcecie przekonać się, czy ludzka 
psychika ma jakiś punkt krytyczny, sięgnijcie po „Po złej stronie lustra”.

Dziękuję serdecznie!