Z autorem za pan brat! - Poznajcie sekrety Jolanty Bartoś! :-)

Kochani!

Dziś na moje pytania odpowie Jolanta Bartoś, autorka książek: "Niepokorna" i "Jad", który całkiem niedawno miał swoją premierę. Pierwszą powieść wygrałam w kwietniu na stronie Jolanta Bartoś - strona autorska. Wtedy jeszcze nie miałam pojęcia, że wkrótce założę bloga i będę mogła poznać pisarkę tak blisko. Jak widać marzenia mogą się spełniać, tzn. można je spełniać! :-)

Zapraszam na recenzje i wywiad:

"Niepokorna"  

"Jad"

1.  ­­Zdjęcie:

2.Imię i nazwisko: 

Jolanta Bartoś.

3.Pseudonim:-

4.Wiek :-): 

48.

5.Znak zodiaku: 

Panna.

6.Trzy największe zalety: 

Lubię porządek, jestem obowiązkowa, kreatywność.

7.Trzy największe wady: 

Czystoholizm, pracoholizm, nadmierna kreatywność.

8.Hobby: 

Oprócz pisania powieści: beading, kanzashi, karczoch, haft krzyżykowy, 

szydełko… kocham wszystkie robótki ręczne. Uwielbiam rękodzieło. 

9.Miejsce zamieszkania (miasto, miejscowość): 

Leszno.

10.Ulubiony kolor: 

Kobaltowy.

11.Ulubiona potrawa: 

Rosół mojej Mamy i uwielbiam chińszczyznę.

12.Ulubiony zespół/wykonawca muzyczny: 

The Canadian Tenors.

13.Ulubiony film/serial: 

Nie oglądam seriali, lubię filmy trzymające w napięciu.

14.Ulubiony aktor: 

Ciężko wymienić jednego, ale kiedyś lubiłam Davida Jamesa Elliotta. ;)

15.Ulubiony gatunek literacki: 

Kryminał, thriller, sensacja.

16.Ulubiona książka: 

Nie wiem, jak to się ma do odpowiedzi wyżej ;) ale „Alchemik”.

17.Ulubiony cytat: 

„To możliwość spełniania marzeń sprawia, że życie jest tak fascynujące”.

18.Autor, którego książki kupujesz w ciemno: 

Dean Koontz, Stephen King.

19.Ulubiony bohater literacki: 

Nie mam takiego.

20.Książka, do której często wracasz: 

„Alchemik”.

21.Jakich lektur unikasz? 

Mdłych romansów z cukierkowymi lalkami.

22.Trzy przedmioty, które warto zabrać na bezludną wyspę:

Worek koralików, worek narzędzi i faceta, który upoluje żarcie i zrobi tratwę. ;)

23.Co jest Twoim najgorszym nawykiem? 

Nie mam nawyków, które drażniłyby mnie lub kogokolwiek. Przynajmniej nic 

mi o tym nie wiadomo.

24.Od czego jesteś uzależniony? 

Od kawy. ;)

25.Wymarzony zawód z dzieciństwa: 

Powieściopisarz.

26.Co denerwuje Cię najbardziej? 

Bałagan.

27.Co poprawia Ci nastrój? 

Rozmowa z przyjacielem.

28.Ulubione przysłowie: 

Nie mam takiego.

29.Co jest w Tobie dziwnego? 

Oprócz szpilek? ;)

30.Trzy rzeczy, których utrata, byłaby bardzo bolesna: 

Rzeczy materialne można jakoś odżałować. Czasami jestem wściekła, że coś 

zgubię, ale to mija. Natomiast nie umiem sobie poradzić ze stratą najbliższych 

mi osób. Obojętnie ile czasu minęło, tak samo boli.

31.Co spędza Ci sen z powiek? 

Mam czyste sumienie, więc śpię dobrze.

32.Największa fobia: 

Nie ma nic takiego.

33.Czego nie możesz się doczekać? 

Na wszystko jest pora, a czas ucieka zbyt szybko. Warto się cieszyć tym co się 

ma.

34.Co czujesz, gdy piszesz? 

Czuję się spełniona.

35.Rzecz, bez której nie wyjdziesz z domu: 

Torebka!!!

36.Jak umilasz sobie codzienność? 

Dzień zaczynam od kawy, potem kolejna kawa…

37.Jakie pytanie zadajesz sobie najczęściej? 

Pominę to pytanie, bo nie zastanawiam się nad czymś wiekami.

38.Jaką pogodę lubisz najbardziej? 

Kocham wiosnę, gdy wszystko budzi się do życia; uwielbiam lato i lubię  

słoneczną jesień.

39.Co Cię najmocniej stresuje? 

Bałagan.

40.Kto jest najważniejszą osobą w Twoim życiu? 

Najważniejszy facet. ;)

41.Jaką cechę charakteru chciałabyś/chciałbyś posiadać? 

Mam za dużo talentów, każda kolejna zdolność byłaby niewykorzystanym 

marnotrawstwem.

42.Czy wierzysz w duchy? 

Czy wiara jest tym samym co święte przekonanie, że miało się do czynienia z 

duchem?

43.Jaką nadprzyrodzoną zdolność chciałabyś/chciałbyś posiadać? 

Nie chcę żadnej.

44.Co motywuje Cię do działania? 

Deadline.

45.Jedna rzecz, którą chciałabyś/chciałbyś zmienić w swoim wyglądzie: 

Jestem już w takim wieku, że akceptuję siebie taką jaka jestem. Wygląd to tylko 

powierzchowność, która może być złudna…

46.Tytuł piosenki, która doskonale opisuje Twoje życie: 

„Niepokonani” Perfect.

47.Na co marnujesz najwięcej czasu? 

Nie marnuję czasu, wykorzystuję go kreatywnie.

48.Co chciałabyś/chciałbyś jeszcze osiągnąć w tym roku? 

Mój plan – kolejna powieść. Napisana, bo premiera w przyszłym roku.

49.Jak widzisz siebie za 10 lat? 

Jeśli znowu podwyższą wiek emerytalny, to wiadomo… balkonik i biegiem do 

pracy… ;)

50.Zareklamuj swoją ostatnią książkę (3-4 zdania): 

„Jad” – powieść, która wciągnie Cię bez reszty w nurt toczącego się śledztwa, 

poruszy Cię do głębi i nie pozostawi obojętnym.

Dziękuję serdecznie!

Z autorem za pan brat! - Poznajcie Jarosława Wilka! ;-)

Premiera książki "P@n Wilk tam i z powrotem" zbliża się wielkimi krokami!
Wszyscy czekamy niecierpliwie na ten ważny dzień, a już dziś na blogu możecie poznać autora trochę bliżej, gdyż zgodził się odpowiedzieć na moje pytania, w ramach cyklu "Z autorem za pan brat".

Jeśli nie znacie powieści tego Pana (w co wątpię :-)) zapraszam również do zapoznania się z recenzjami:

"P@n Wilk i kobiety"

"P@n Wilk i tajemnice tajemnic"


Z pewnością jesteście ciekawi równie mocno jak ja, więc już nie przedłużam :-)

Miłej lektury :-)

1. Zdjęcie: 

2. Imię i nazwisko: 

Jarosław Wilk.

3.Pseudonim: 

Wilk.

4.Wiek :-) 

47 - Jest tego już trochę na karku.

5.Znak zodiaku: 

Rak ale nie zwracam uwagi na znaki zodiaku. Jest ich zbyt mało, by w jakikolwiek sposób móc określać ponad siedem miliardów ludzi.  

6.Trzy największe zalety: 

Lenistwo, poczucie humoru, dystans do tego co wokół.

7.Trzy największe wady: 

Nerwus, burak i za bardzo ufam ludziom.

8.Hobby: 

Od czasu do czasu kupuję winyle. Ale już sama muzyka to pasja. Tak jak pisanie.

9.Miejsce zamieszkania (miasto, miejscowość): 

Dom pod lasem w małej wsi niedaleko Wrocławia. Jak przystało na Wilka. 

10.Ulubiony kolor: 

Czerwony.

11.Ulubiona potrawa: 

Kiedyś pierogi ruskie mojej mamy, dziś jest ich zbyt wiele by wymieniać.

12.Ulubiony zespół/wykonawca muzyczny: 

Slayer.

13.Ulubiony film/serial: 

"Ojciec Chrzestny".

14.Ulubiony aktor: 

Tim Roth ale praktycznie na równi z nim mam przynajmniej dziesiątkę innych faworytów.

15.Ulubiony gatunek literacki: 

Brak, lubię treść, bez względu na gatunek.

16.Ulubiona książka: 

Dwie: "Sto lat samotności" oraz "Ojciec Chrzestny".

17.Ulubiony cytat: 

Masz świra to go hoduj.

18.Autor, którego książki kupujesz w ciemno: 

Henryk Jerzy Chmielewski.

19.Ulubiony bohater literacki: 

Tytus de Zoo. Przynajmniej kiedyś. Dziś nie mam jednego ulubieńca.

20.Książka, do której często wracasz: 

Rzadko wracam do książki po kilka razy. Chyba najczęściej wracałem do "Lalki", Bolesława Prusa.

21.Jakich lektur unikasz? 

Tych w których pełno jest stron nie mówiących o niczym. Zawsze zastanawiam się po co pisarz je napisał?

22.Trzy przedmioty, które warto zabrać na bezludną wyspę: 

Nóż, patelnię i laptopa. To ostatnie wiadomo po co.

23.Co jest Twoim najgorszym nawykiem? 

Wiara w ludzi.

24.Od czego jesteś uzależniony? 

Od wielu drobnych przyjemności, które czynią życie bardziej znośnym. Lista jest naprawdę długa. 

25.Wymarzony zawód z dzieciństwa: 

Śmieciarz, a dokładnie kierowca śmieciarki.

26.Co denerwuje Cię najbardziej? 

Puste głowy.

27.Co poprawia Ci nastrój? 

Towarzystwo pięknej i mądrej kobiety.

28.Ulubione przysłowie: 

Chyba nie ma takiego.

29.Co jest w Tobie dziwnego? 

Nie mam pojęcia. Musisz o to zapytać kogoś innego, ja nie widzę w sobie żadnych udziwnień. Przynajmniej na razie.

30.Trzy rzeczy, których utrata, byłaby bardzo bolesna: 

Nawet nie chcę nad tym się zastanawiać. Następne pytanie proszę …

31.Co spędza Ci sen z powiek? 

Obecnie nic. Śpi mi się świetnie. Czyli nic.

32.Największa fobia: 

Nie mam fobii.

33.Czego nie możesz się doczekać? 

Kilku spraw. Wydania "Pan Wilk tam i z powrotem", pisania czwartej książki, świąt Bożego Narodzenia, nart.

34.Co czujesz, gdy piszesz? 

Różnie. Zależy, co piszę. Jak nie czuję, nie piszę.

35.Rzecz, bez której nie wyjdziesz z domu: 

Nie ma takiej rzeczy.

36.Jak umilasz sobie codzienność? 

Czasem spędzanym z niektórymi ludźmi, samym sobą, muzyką, jedzeniem, sportem, czytaniem, a czasem cudownym nicnierobieniem.

37.Jakie pytanie zadajesz sobie najczęściej? 

Co mam sobie zrobić na śniadanie?

38.Jaką pogodę lubisz najbardziej? 

A kogo to obchodzi? Następne pytanie proszę.

39.Co Cię najmocniej stresuje? 

Że muszę coś zrobić na jutro.

40. Kto jest najważniejszą osobą w Twoim życiu?

Córka.

41.Jaką cechę charakteru chciałabyś/chciałbyś posiadać? 

Mógłbym być bardziej pracowity. Nie dlatego by wciąż pracować, ale by szybciej realizować to, co zaplanowałem. Dzięki temu pewnie napisałbym więcej książek, a tak … jest jak jest.

42.Czy wierzysz w duchy? 

Wierzę w czwarty wymiar, którym jest czas. To w sumie wychodzi mi, że w pewnym sensie w duchy również.

43.Jaką nadprzyrodzoną zdolność chciałabyś/chciałbyś posiadać? 

Chciałbym być czasem niewidzialny.

44.Co motywuje Cię do działania? 

Potrzeba. Moja potrzeba lub świadomość, że ktoś, kto ma dla mnie znaczenie, mnie potrzebuje.

45.Jedna rzecz, którą chciałabyś/chciałbyś zmienić w swoim wyglądzie. 

Przychodzi mi do głowy kilka zbędnych kilogramów, ale w sumie co jakiś czas sobie z nimi radzę więc … nie wiem. Lubię siebie. Przyzwyczaiłem się. 

46.Tytuł piosenki, która doskonale opisuje Twoje życie: 

Jest tych piosenek zbyt dużo bym miał wymieniać.

47.Na co marnujesz najwięcej czasu? 

Na nicnierobienie. I nie nazywam to marnowaniem czasu.

48.Co chciałabyś/chciałbyś jeszcze osiągnąć w tym roku? 

Chciałbym się zakochać. Z wzajemnością oczywiście bo w przeciwnym razie … to raczej słabo.

49.Jak widzisz siebie za 10 lat? 

Jak teraz. Zdrowego, uśmiechniętego, piszącego książki. Pewnie będę tylko trochę bardziej sarkastyczny.

50. Zareklamuj swoją ostatnią książkę (3-4 zdania): 

To najlepsza książka jaką napisałem. Wiem to.

Dziękuję serdecznie!

  

"Gildia Magów" Trudi Canavan

"Gildia Magów"

Trudi Canavan

Wydawnictwo: GALERIA KSIĄŻKI

Liczba stron: 478

Ocena: 5+/6

„Gildia Magów” jest pierwszym tomem trylogii „Czarnego Maga”.

Główną bohaterką jest wywodząca się ze slumsów Sonea, która niespodziewanie odkrywa w sobie nadprzyrodzoną moc.

Zdarzenie to ma miejsce w czasie Czystki, czyli oczyszczania miasta Imardin ze złodziei i żebraków, przez potężnych magów. Zadanie to zostało im wyznaczone przez króla, a chroni ich czarodziejska bariera, niemożliwa do złamania przez zwykłych ludzi, dlatego nie przejmują się bandą dzieciaków, ciskających w nich kamieniami. Nieoczekiwanie bryła, rzucona przez dziewczynę, przebija się przez ochronną tarczę i powala jednego z mężczyzn. Jest to oznaką posiadania przez Soneę magicznych zdolności. Niezwykle to dziwne ze względu na jej biedne pochodzenie. Wystraszona odkrytymi umiejętnościami ucieka z miejsca zdarzenia, gdyż jest pewna, iż magowie będą chcieli ją zabić.

Prosi przyjaciół o kryjówkę, niestety nie ma kontroli nad swoimi zdolnościami, co stanowi ogromne ryzyko zarówno dla niej, jak i dla całego otoczenia. Nieszkolona magiczka w slumsach przeraża  wszystkich członków Gildii i pragną ją za wszelką cenę odnaleźć, by nauczyć panowania nad darem.

"Przede wszystkim lękał się o Soneę, ale ostatnio zaczął też bać się być przy niej. Tkwiąca w niej siła magiczna wymykała się jej z rąk. Nie było dnia, a czasem wręcz godziny, żeby coś w jej pobliżu nie zajęło się ogniem lub nie rozpadło na kawałki."

Dziewczyna jest jednak pewna, że chcą jej śmierci. Nie od dziś wiadomo, że do tajemniczej szkoły przyjmują jedynie bogatych. 

Jak potoczą się losy Sonei? 

Czy jest w stanie sama nauczyć się kontrolować moc? 

I jakie intencje tak naprawdę mają magowie z Gildii?

Przyznaję od razu na wstępie, że mam tę książkę na półce już od wakacji i teraz pluję sobie w brodę, że dopiero po nią sięgnęłam. Od jakiegoś czasu fantastyka coraz bardziej mi się podoba, coś niesamowitego jest w tym, co ten gatunek robi z czytelnikiem. Tak było właśnie w tym wypadku.

Już pierwsze strony porwały mnie i momentalnie przeniosły do czarodziejskiej, niesamowitej krainy. Nie ma tu jakiś zbędnych, nużących, szczegółowych opisów, ale oczami wyobraźni dokładnie widziałam omawiane miejsca.

Język jest prosty, lekki, niezwykle przystępny dla czytelnika co sprawia, że intensywnie i z przejęciem poznaje przygody głównej bohaterki. Dosłownie pożerałam kolejne strony z taką prędkością, że sama byłam w szoku. Najważniejsze jest jednak to, jak wielką radość z tego czerpałam.

Czytanie tej książki to czysta przyjemność i relaks, totalnie odrywa od szarej rzeczywistości, daje zapomnienie od przyziemnych problemów i nie pozwala poczuć nudy.

Świat wykreowany przez autorkę całkowicie mnie zafascynował. Nie jest to jednak aż tak odmienna rzeczywistość od naszej. Mimo cudownych, magicznych mocy, cechy ludzi i ich problemy są nam doskonale znane.

Istnieje podział na lepszych i gorszych, a dokładniej na bogatych i biednych, którzy zawsze mają pod górkę. Sonea pochodzi z niższej warstwy społecznej, a takie osoby nie są mile widziane w Gildii. Czy są jakieś szanse, że byłaby traktowana na równi z pozostałymi uczniami? Na pewno musiałaby starać się mocniej niż reszta, dlatego nie dziwi mnie jej niechęć do tego miejsca. Jest świadoma, jak traktują ubogich i do czego są zdolni, dlatego nie potrafi im zaufać.

Najbardziej spodobało mi się w tej powieści to, iż magowie potrafili posługiwać się komunikacją mentalną. Umożliwiało im to porozumiewanie się na wielką odległość.

Dodatkowo mogli również czytać w myślach, co uważam za wspaniały talent. Przedstawiony zostaje również dar uzdrawiania. Niestety to już koniec opisanych przez autorkę wyczynów członków Gildii, ale mam nadzieję, że w następnej części ten wątek bardziej rozwinie i ukaże nam więcej widowiskowych i wyjątkowych zaklęć.

Akcja książki jest bardzo wartka, stale coś się dzieje, tempo ani na chwilę nie zwalnia. Ciężko się od niej oderwać, a gdy jest się do tego już zmuszonym, to i tak myślami ciągle przebywa się obok Sonei.

Wracając do samej Gildii, jest dopracowana w każdym szczególe. Dokładnie przedstawiono czytelnikowi hierarchię oraz zasady, jakie tam obowiązują. Poznajemy również podział uczniów ze względu na dziedzinę magii, w której pragną się szkolić.

Wykreowani bohaterowie są niesłychanie prawdziwi. Posiadają wady, muszą podejmować trudne, życiowe decyzje. Mimo, że to czarodziejska rzeczywistość, posiadają przyziemne problemy, z którymi nie zawsze mogą poradzić sobie za pomocą zaklęć.

Urzekło mnie również to, że w powieści pojawia się niezwykle ciekawa intryga i do końca nie miałam pewności, jak potoczy się akcja. Gdy wszystko zostało wyjaśnione, pojawiła się następna tajemnicza kwestia, tak więc po finale, pozostawiono mnie w  ogromnym niedosycie i zaintrygowaniu.

Podsumowując, bardzo zachwycił mnie ten magiczny świat mimo, iż posiada wiele niebezpieczeństw. Jest to również przepiękna, poruszająca opowieść o trudnych wyborach, która wyzwala wiele intensywnych emocji. Historia wciąga niesamowicie i poznaje się ją z zapartym tchem.

Tajemniczy klimat, magia i niezwykłe postacie, z którymi nie sposób się nie utożsamiać, tworzą wspaniałą całość, jaka zarówno fascynuje jak i trzyma w napięciu. Najwspanialsza jednak jest dla mnie świadomość, iż to dopiero mój początek przygody z twórczością Trudi Canavan i czeka mnie jeszcze wiele cudownych chwil.  

Polecam z całego serca!

  

   

Z autorem za pan brat!

O co tu chodzi?

Muszę wam przyznać, że już od dłuższego czasu zastanawiałam się nad tym, jak urozmaicić swojego bloga. Recenzje to odrobinę za mało. Zależało mi bardzo, by stworzyć coś w miarę oryginalnego, niespotykanego, a na dodatek promującego, chociaż w niewielkim stopniu, polskich autorów, których swoją drogą uwielbiam.

Pamiętacie zeszyt na wpisy kolegów z czasów szkolnych, zwany "Złotymi myślami"?

To było dla mnie inspiracją.

Jak wiecie wywiady z autorami czasem są do siebie bardzo podobne, tym bardziej, że często poznajemy ich wyłącznie przez pryzmat napisanych powieści, a przecież pisarze to też normalni ludzie.  Wiadomo nie od dziś, iż nie samą książką człowiek żyje.

Stworzyłam ten cykl, by móc wam trochę bardziej przybliżyć te osoby. Sama jestem ciekawa co lubią, jak postrzegają siebie i świat. Niektóre pytania są troszkę wścibskie, ale wierzę, że nie zabraknie odważnych! :-)

Jesteście zaintrygowani?

Już wkrótce pojawią się odpowiedzi pierwszej autorki, a tymczasem prezentuję wam listę pytań, którą skomponowałam.

Mam nadzieję, że nie tylko pozwoli to bardziej poznać naszych idoli, ale i zapewni również ciekawą rozrywkę!

"Ani żadnej rzeczy" S. M. Borowiecky

"Ani żadnej rzeczy"

S. M. Borowiecky

Wydawnictwo: SZPALTA

Liczba stron: 320

Ocena: 4+/6

Zoja Pietrowna, mieszkająca w Nowym Jorku, zostaje nagle ściągnięta do Polski, by pochować swoją babkę, z którą zupełnie nie utrzymywała kontaktu. Kobieta straciła rodziców, gdy była małą dziewczynką i odtąd opiekę nad nią sprawował surowy i wymagający ojciec Bruno. Żyła w klasztorze z nadzieją, że babcia ją zabierze, co niestety nigdy nie nastąpiło. Od momentu gdy zjawia się na plebani i poznaje proboszcza, jej egzystencja wywraca się do góry nogami. Tu nie chodzi tylko o drobne rodzinne tajemnice, jej całe życie, wszystko w co wierzyła, okazuje się wielkim kłamstwem. Niestety nie ma czasu na żal i łzy, kobiecie grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Co gorsza, zagrożona jest cała ludzkość.

Już od dawna byłam bardzo zainteresowana tą kontrowersyjną powieścią. Nareszcie mogłam ją poznać, a wszystko dzięki akcji Book Tour, zorganizowanej przez Monikę, prowadzącą stronę Książkowa radość.

Tajemnice skrywane przez Kościół i Watykan z pewnością są trudnym, szokującym tematem. Połączone ze sprawą nazizmu tworzą niesamowitą, porywającą historię, która przeraża i po prostu wbija w fotel.

Niezwykle ciężko mi opisać ogrom emocji, jakie wywołała we mnie książka. Od lat spotykam się z zagadnieniem obozów koncentracyjnych, ale za każdym razem wstrząsa to mną równie mocno.

Nie jestem w stanie pojąć, jak człowiek mógł być zdolny do takiego okrucieństwa. W tej pozycji opisane są głównie miejsca, gdzie więziono i torturowano dzieci, co niejednokrotnie doprowadzało mnie do płaczu podczas lektury. Myśli, że ta brutalna, niehumanitarna ideologia może być wyznawana również w czasach obecnych, przyprawiały mnie o szał i strach.

"Ani żadnej rzeczy" wzbudza wiele kontrowersji, głownie przez to, iż podważa śmierć Jezusa na krzyżu. Bardzo podobało mi się, że do fabuły zostały wplecione historie dotyczące czasów, gdy Chrystus jeszcze żył. Pojawia się tu również tajemnica Świętego Grala oraz postać Marii Magdaleny. Tak więc jak sami widzicie, nie ma miejsca na nudę. Spodziewajcie sie licznych refleksji i przemyśleń, co rzeczywiście jest prawdą, a co przed nami umiejętnie zafałszowano.

Wracając do głównej bohaterki, przygody, a raczej niebezpieczne sytuacje, które już na dobre zagościły w jej życiu, trzymają w niebezpiecznym napięciu do ostatniej strony. Tajemniczy, mroczny klimat zapewnia naprawdę świetną intrygę. Autorka doskonale nas zwodzi, sama pogubiłam się kto rzeczywiście pomaga Zoi, a kto chce ją wykorzystać.

"Uratowałem ci życie, a teraz ty uratuj moje. Zabierz to, czego ci trzeba i odejdź."

Ta niepewność to kolejna zaleta, dzięki której chłonie się każdą następną stronę. Muszę przyznać jednak, że tak mniej więcej w połowie byłam trochę przytłoczona nadmiarem informacji i tempo czytania bardzo się zwolniło, ale gdy stopniowo wszystko zaczęło się wyjaśniać, to już nie byłam w stanie przerwać lektury, nim nie dotarłam do końca.

Moim zdaniem najbardziej intryguje fakt, iż nie chodzi tu tylko o błahe tajemnice rodziny, ale o sekrety całej naszej historii. 

Czy na pewno wiemy jak wyglądał początek chrześcijaństwa?

Sama autorka podkreśla, że powieść jest fikcyjna, ale nie wzięła się z samej wyobraźni. S. M. Borowiecky posiada wiele informacji, które zbierała latami, to autentyczne dowody pokazujące, że takie sytuacje mają miejsce, nie są zmyślone. Ten szczegół chyba najbardziej szokuje i nie można pozostać wobec czegoś takiego obojętnym.

Tytuł doskonale obrazuje całość tej niewiarygodnej historii. To przecież ostatnie przykazanie, które dotyczy żądzy posiadania, jaka obezwładnia człowieka i popycha ku następnym grzechom.

" Wielu badaczy Starego Testamentu uważa, że Dziesięć Przykazań, jakie Bóg dał ludziom, to tak naprawdę tylko dwa ostatnie połączone w jedno, mówiące o pokusach, czyli "nie będziesz pragnął żony bliźniego swego, ani żadnej rzeczy, która jego jest". W nim wyraża się prawda o zagładzie, jaką niesie za sobą chciwość. Wszystkie pozostałe osiem przykazań, to jedynie wykaz czynów, do jakich ludzie są gotowi się posunąć, żeby zdobyć to, czego akurat pragną."

Zakończenie pozostawia w niedosycie i wręcz zmusza do sięgnięcia po kolejną część.

Jest to bez wątpienia trudna książka napisana lekkim, przystępnym językiem. Naprawdę warto ją poznać. Pozycja na pewno zostanie w pamięci na długo, nie tylko ze względu na tematykę, ale również na moc wrażeń, jaką wywołuje. "Ani żadnej rzeczy" porusza, zaskakuje i wzbudza masę silnych emocji oraz refleksji. To również przepiękna historia o poszukiwaniu własnych korzeni i odkrywaniu samego siebie.

Z przyjemnością i ogromną ciekawością sięgnę po następną część, a was zachęcam do lektury! Jeśli lubicie rożne teorie spiskowe i sekrety, z pewnością wam się spodoba!

Książkę zgłaszam do wyzwania #czytambopolskie

"Kaiken" Jean-Christophe Grangé

"Kaiken" 

Jean-Christophe Grangé 

Wydawnictwo: ALBATROS

Liczba stron: 528

Ocena: 6/6

Olivier Passan jest oficerem policji, który w dzieciństwie doświadczył wiele przykrego. Jako sierota, często zmieniająca opiekunów zastępczych, zszedł na złą ścieżkę, był wielokrotnie świadkiem okrutnych czynów. Mimo wszystko stanął na nogi, ożenił się z przepiękną Japonką Naoko i założył własną rodzinę. Choć po wielu latach para się rozwodzi, synowie są dla obojga najważniejsi na świecie.

Czy jednak policjant potrafi ich ustrzec przed ogromnym niebezpieczeństwem, jakie im grozi?

Wygląda na to, iż seryjny morderca, którego ściga, pragnie się zemścić.

Sprawa okazuje się niezwykle poważna, bo jest to naprawdę okrutny zbrodniarz.

Jego ofiarami padają kobiety w zaawansowanej ciąży, które masakruje. Mężczyzna, jaki dokonuje aborcji i podpala dzieci, musi być przecież niesłychanie niebezpiecznym szaleńcem, pozbawionym skrupułów.

"Wszystko przemawiało za tym, że morderca ma nerwy ze stali, jest psychicznie chory i jednocześnie doskonale zorganizowany. Szaleniec, a zarazem ktoś, kto działa z precyzją i na pewno na tym nie poprzestanie."

Co gorsza, cechuje go niezwykły spryt i inteligencja, niezauważony włamuje się do domu oficera. Niestety brak jednoznacznych dowodów nie pozwala na zatrzymanie.

Czy Passan ma jakiekolwiek szanse dopaść groźnego psychopatę?

I czy podejrzewa właściwą osobę?

Nareszcie trafiłam na mocny thriller, który mnie w pełni usatysfakcjonował. Nie przesadzam. Od samego początku historia trzyma w niemiłosiernym napięciu. Przez ponad 500 stron odczuwałam stale nadciągające zagrożenie. Tak mnie ono pochłonęło, że utrzymywało się jeszcze nawet gdy skończyłam czytać. Po takiej lekturze nie da się po prostu ochłonąć i od razu chwytać za następną. Dopiero po jakimś czasie adrenalina znika i możemy zająć głowę czymś innym.

W książce znajdziemy wiele realistycznych, dopracowanych opisów. Nie chodzi mi tylko zbrodnie, choć fakt, te są okrutne, wręcz drastyczne. Uzyskamy jednak tu również charakterystykę dzieciństwa bohaterów oraz wyjaśnienie wielu zasad czy norm, obowiązujących w Japonii.

Autor porusza bardzo trudne, ale niesamowicie interesujące tematy, takie jak nowotwór czy dwupłciowość. Fabuła wywołuje gejzer intensywnych emocji, które namiętnie targają czytelnikiem. Nie skłamię jeśli powiem, że do tego stopnia, iż nie da się jej czytać, bez rzucenia co jakiś czas paru wulgaryzmów.

Ogromną zaletą są genialnie nakreśleni bohaterowie. Poznajemy ich słabości, dowiadujemy się jak wpłynęła na nich przeszłość. Każdy ma jakieś sekrety, niektóre stanowią wielkie niebezpieczeństwo. Portrety psychologiczne postaci są naprawdę bardzo złożone i dopracowane, co wręcz powala na kolana. Doskonale ukazany zostaje wpływ dzieciństwa, a także wychowania na kształtowanie się charakteru i systemu wartości każdego człowieka.

Co najważniejsze, autor nie ocenia ich postępowania, pozostawia to czytelnikowi. Nasuwa się pytanie, czy w tym wypadku ludzie są tylko źli i dobrzy. Dowiadujemy się, jak pewne sytuacje wpływają na poszczególne jednostki i ich wyniszczają. Uświadamiamy sobie, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Nikt nie rodzi się przestępcą, jednak każdy ma swoją mroczną stronę.

"Passan nie drążył tego tematu. Dzieci z ośrodków wychowawczych nie są ani gorsze, ani lepsze od pozostałych, ale porzucenie, samotność, trauma rozwijają w nich okrucieństwo. Jakby już zaczynały się mścić za swój los."

To naprawdę szokująca, krwawa historia z nienawiścią oraz Japonią w tle. Tytułowy kaiken to sztylet, którym żony samurajów zadawały sobie honorowo samobójczą śmierć, poprzez podcięcie gardła. Naoko taki miecz otrzymała dawniej w prezencie, ale na pewno nie spodziewała się, iż zostanie on użyty. Znajdziemy tu również fascynujące nawiązanie do mitologii. Wszystko to komponuje się w niesamowitą, wciągającą powieść, pełną niespodziewanych zwrotów akcji.

Dawno nie czytałam tak mocnego, niepokojącego thrillera. Przysięgam, że nie przesadzam! Znalazłam tu wszystko, czego oczekuję od dobrej książki. Zakochałam się w tym mrocznym, tajemniczym klimacie.

Nie chodziło tu przecież  tylko o znalezienie mordercy, lektura porusza wiele innych kwestii takich jak różnice kulturalne, problemy małżeńskie, trudne dzieciństwo, czy choroby. Wszystko tworzy idealną całość. Autor doskonale zwodzi czytelnika, który jest przekonany, że poznał rozwiązanie zagadki, a nagle pewne zdarzenia, rzucają zupełnie inne światło na całą sytuację. Oby więcej takich pozycji!

Po przeczytaniu pozostał ogromny niedosyt, żałuję, że już po wszystkim. Muszę koniecznie sięgnąć po inne powieści J.C. Grange'a, a was gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę znakomitą książkę.