"Granat poproszę!" Olga Rudnicka



"Granat poproszę!"
Olga Rudnicka
Wydawnictwo: PRÓSZYŃSKI I S-KA
Liczba stron: 288
Ocena: 5/6


"Siedząca przy oknie kobieta zastanawiała się, jak to się dzieje, że jedyną częścią ciała człowieka, która z wiekiem się nie zużywa, jest dupa. I nie, nie miała na myśli nic zdrożnego. Zdaniem Emilii Przecinek, lat trzydzieści dziewięć, wzrostu sto pięćdziesiąt sześć i pół centymetra, człowiek średnio raz w tygodniu dostaje od życia kopniaka w dupę i nadal na niej siedzi."

Emilia Przecinek jest znaną pisarką powieści romantycznych. Jej życie niestety ani trochę nie przypomina tego opisanego w książkach dla kobiet. Właśnie dowiedziała się, że mąż od jakiegoś czasu zamiast w delegacje, jeździł do kochanki, dla której postanowił porzucić żonę. Zostaje ona sama z dwójką dzieci, a także kredytem hipotetycznym, jakiego nie jest w stanie sama opłacić.
Jakby tego było mało, teściowa i mamusia, pragną za wszelką cenę pomóc, a biorąc pod uwagę, że obie panie się nie cierpią, wynika z tego niezłe zamieszanie. Krótko mówiąc, życie Emilii wywraca się do góry nogami. Cała rodzina wraz z agentką starają się jej pomóc stanąć na nogi, jednak gdy okazuje się, że kochanka męża została znaleziona martwa, sprawa komplikuje się już totalnie.

Czy pisarka poradzi sobie w nowej, pokręconej sytuacji? 

Czy romans małżonka nie utrudni jej dokończenia miłosnej, optymistycznej powieści?

Już od pierwszych stron wiedziałam, że lektura bardzo mi się spodoba. To moje kolejne spotkanie z twórczością Olgi Rudnickiej i wygląda na to, że jej książki mogę kupować w ciemno. Genialnie łączy kryminał z komedią, a główną rolę odgrywają tu nie tylko intrygi, ale także komizm słowny oraz sytuacyjny, więc dosłownie pożerałam strony, zaśmiewając się przy tym do łez. Coś fantastycznego!

Historia napisana jest lekkim i bardzo przyjemnym językiem co sprawia, że po prostu chłonęłam kolejne słowa. Znajdziemy mnóstwo przezabawnych, niezwykle dynamicznych dialogów, przepełnionych sarkazmem i ciętymi ripostami, które powodują niekontrolowane wybuchy śmiechu.

Spotkamy tu także doskonale wykreowane postacie z krwi i kości, które mają całą gamę wad i zalet, na dodatek co róż zaliczają różne wpadki. Nie da się ich nie pokochać, momentalnie stają się bliscy i pragniemy dla nich jak najlepiej.

Przezabawne jest to, jak Emilia bardzo utożsamia się z bohaterkami swoich romansów. W wymyślonym świecie zatraca się na tyle, że często gubi dni tygodnia, a w trudnych momentach stara się inspirować zachowaniem i charakterem wykreowanych postaci. Wielokrotnie mając dylemat zastanawiała się, jak postąpiłaby w takiej sytuacji stworzona przez nią Filomena.

"Nieszczęśliwa wdowa o jakimś dziwnym imieniu, wymyślona przez matkę, pogrążyła się w depresji tak głębokiej, że jej kreatorka, czyli prywatna matka Kropki, przez tydzień krążyła po mieszkaniu ze spuchniętymi oczami, czerwonym nosem i paczkami chusteczek higienicznych w kieszeniach szlafroka, którego nie zdejmowała od rana do wieczora. Jeśli to kolejna kobieca postać, jakaś nieszczęśnica porzucona przez męża i z tęsknoty nadużywająca alkoholu, to czeka ich ciężki okres."

Bardzo ważną rolę odgrywają również babcie, które są po prostu boskie. Ich teksty doprowadzają do łez ze śmiechu. Z niczym się nie czają i po prostu rozbrajają swoją bezpośredniością i ciekawością. Trochę jednak współczuję pisarce, bo ja bym sobie chyba nie poradziła i nie wytrzymała z tymi kobietami.

Niezwykle spodobało mi się, iż rodzina jest niesamowicie zżyta, dzieci także wspierają mamę, interesują się rodzinnymi sprawami.
Należy również wspomnieć o przezwiskach nastolatków. W tym przecież też nie brakuje komizmu, bo kto nazywa pociechy Kropkiem i Kropeczką Przecinek.

Każdy zauważy, że książka jest trochę feministyczna, nie pozostawia suchej nitki na mężczyznach. Tu kobiety są mądre, silne, a facet zostaje ukazany jako ktoś głupi, który wszystko psuje i nie jest zdolny do niczego wartościowego, krótko mówiąc jest bezużyteczny. Myślę jednak, że ten aspekt trzeba potraktować z przymrużeniem oka.

Historia jest niezwykle lekka, nie wywołuje jakiś głębokich przemyśleń, to po prostu rozrywka sama w sobie i tego właśnie oczekiwałam. Autorka z naprawdę smutnego tematu, jakim jest zdrada męża i brak pieniędzy na utrzymanie, zrobiła genialną komedię, udowadniając w ten sposób, iż do wszystkiego można podejść z dystansem.

"Granat poproszę!" to genialna, wybuchowa, pełna zwrotów akcji i barwnych postaci, przezabawna powieść z wątkiem kryminalnym, która wręcz pochłania. Czyta się ją nie raz aż za szybko.

Podsumowując, jestem nią zachwycona. Totalnie zatraciłam się w tej historii, nic innego się nie liczyło. Jest idealna na poprawę nastroju i oderwanie się od codziennych problemów. Nie da się ukryć, iż jest to chyba bardziej komedia niż kryminał, ale naprawdę porywa i wciąga. Czytanie jej to niewątpliwie fantastyczna rozrywka i relaks. Polecam każdemu! Jeśli macie ochotę na dużą dawkę świetnego humoru, będziecie zauroczeni jak ja! Niekontrolowane wybuchu śmiechu gwarantowane!



Książkę zgłaszam do wyzwania #czytambopolskie



11 komentarzy:

  1. O autorce słyszałam wiele, ale jeszcze nie miałam okazji przeczytać Jej książek.
    Może swoją przygodę zacznę własnie od tej? Jeżeli faktycznie napisana jest lekkim piórem i potrafi umilić czas to chętnie po nią sięgnę :) chociaż temat wydaje się być trudny.
    Pozdrawiam cieplutko

    OdpowiedzUsuń
  2. Niedawno przeczytałam obie książki o Emilii. Bardzo miła lektura na lato :) Zwłaszcza pierwsza część, druga weszła mi nieco słabiej.

    OdpowiedzUsuń
  3. Fajnie, że historia Cię aż tak zauroczyła. Jeszcze o tej książce nie słyszałam, ale jestem pozytywnie zaskoczona Twoją opinią.

    OdpowiedzUsuń
  4. Rzadko czytam coś polskiego, ale może zrobię wyjątek, bo od dłuższego czasu czaję się na tą autorkę. :)
    Buziaki,
    StormWind z bloga https://cudowneksiazki.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  5. Sympatyczna lektura, wesoło spędziłam z nią czas. :)
    Bookendorfina

    OdpowiedzUsuń
  6. Nie często zdarza mi się czytać typowo polskich autorów i myślę, że gdyby nie okładka nie zwróciłabym w ogóle uwagi, ale przyznaję jestem zaintrygowana :D

    Pozdrawiam ciepło,
    Sara z Niesamowity Świat Ksiażek

    OdpowiedzUsuń
  7. Średnio lubię polskie książki, ale zapowiada się fajnie i nawet tematyka taka, jaką lubię, więc może upoluję w bibliotece. :)
    Buziaki,
    StormWind z bloga https://cudowneksiazki.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  8. Wczoraj, kiedy byłam na zakupach, mój wzrok przykuła okładka tej książki. Dzisiaj, po przeczytaniu Twojej opinii, od razu pobiegłam do Biedronki i ją kupiłam. Mam nadzieję, że polubię ją tak jak Ty :)
    Pozdrawiam! :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Bardzo mi się podobała, przyjemnie ją wspominam. I lubię książki Rudnickiej, mają w sobie to coś.

    OdpowiedzUsuń
  10. Ogromnie lubię książki Olgi Rudnickiej, a tę mam akurat na półce. :) Bardzo mnie cieszy Twoja recenzja i teraz będzie świerzbiło, aby sięgnąć po nią jako pierwszą w kolejce. Uwielbiam poczucie humoru pisarki. :))

    OdpowiedzUsuń
  11. Z Rudnickiej zasmakowałam w "Były sobie świnki trzy" i planuję przeczytać również inne Jej książki. Lubię Jej humor przede wszystkim, przyjemny, lekki, czasami absurdalny i jeszcze ta przewrotność losów bohaterów, przerysowane osobowości :)

    OdpowiedzUsuń

"Egomaniac" Vi Keeland

"Egomaniac" Vi Keeland WYDAWNICTWO KOBIECE Liczba stron: 392 Ocena: 6/6 "Najlepsze chwile naszego życi...